Nomi zit op haar plek in groep drie. Nine gedijt lekker op het kinderdagverblijf.
En waar Nomi juist extra klein lijkt op het grote schoolplein tussen al die grote kinderen is Nine inmiddels één van de groten van haar groep.

Nomi heeft een nieuwe schooltas want ja, als groep drie’er wil je wel een beetje goed beslagen ten ijs komen. En dat begrijp ik natuurlijk. Nine kreeg het doorschuif-exemplaar en is daar net zo blij mee.

Nomi, bijna zes, heeft meer dan ooit veel behoefte aan duidelijkheid en mijn eerlijkheid.
De twee mensen die ze het meeste lief heeft gaan uit elkaar.
Schuldgevoel. Torenhoog schuldgevoel. Verdriet. Schaamte. Pijn. Angst. Zomaar een greepje met gevoelens en emoties die vandaag de dag door mijn hoofd gaan.
Mijn lieve moeder zei ´t altijd al: `Eerlijk duurt het langst`.
Dus ben ik eerlijk. We hebben een paar keer per dag “Het is gewoon niet leuk-gesprekjes”. Waarin ik steeds uitleg dat het niet aan haar ligt.
Wat de uitkomst voor mij persoonlijk is, staat tijdens deze gesprekjes niet ter discussie. Wat wel ter discussie staat is dat het goed komt. Dat zij en haar zusje lief zijn. Dat er van haar gehouden wordt. Niet alleen door haar papa en mama maar door nog zó veel mensen.
En dat dat altijd zo zal blijven.
En dat dat moet in twee huizen, dat is klote (tegen haar zeg ik ‘niet zo leuk’ :)). Dat haar ouders zonder elkaar verder gaan verandert niks aan hun liefde voor haar en haar zusje.

En we moeten allemaal wennen. En dat zal de nodige lastige momentjes met zich meebrengen.
Maar liefde zullen ze krijgen. Liefde, eerlijkheid en oprechtheid.
Niet één, maar twee huizen gevuld met liefde voor haar en haar zusje.
’t is een nieuw schip en we moeten samen leren varen.