Gewoon een keer vroeg naar bed. En dan lig ik. Woelend. Denkend. Malend. Ik maal over het feit dat het zonde van de avond is om vroeg naar bed te gaan. Ik ben een avondmens. Geniet van het leven wanneer het donker is en de wereld stil is. Goed. Slapen wordt hem nu even niet. Zachtjes naar beneden want, ik wil geen kinderen wekken. In de loop een vestje meegenomen, samen met een fleecedeken houd ik het wel warm. Ik staar naar buiten. In de huizen van de buren is het donker. De lantaarnpalen verlichten de straat voor niemand.

De laptop ligt op de bank, naast wat speelgoed dat opgeruimd had moeten worden. Mail komt niet binnen. Ik open de laptop en begin dit stukje te schrijven. De bank maakt geluid als ik ga verzitten.

De stilte van deze avond is heerlijk. Doch, de avond stelt lastige vragen. Maar ik weiger mij te laten meeslepen in somberheid. Triestheid is voor later. Antwoorden vinden in de duisternis is niet makkelijk.

Een blog schrijven verlegt de aandacht gelukkig. Nog even en de vermoeidheid zal toeslaan. Zo meteen nog even een kop thee, een beetje surfen op het web en dan het bedje weer in. Misschien neem ik er wel een koekje bij. Dus niet langer piekeren, afronden, blog posten en afsluiten.

Eerst thee zetten.