Boer zoekt vrouw-blog: “Opschepper!”

Boer zoekt vrouw-blog: “Opschepper!”

Bij Jaap hakt het er allemaal behoorlijk in. Hij voelt wel wat. Vlinders wil hij het niet noemen, maar toch vlinders.😂
Maar geen vlinders voor Marilyn. Jaap is volgens Yvon nog nooit bemind maar stuurt haar nu met tranen in zijn ogen naar huis.
Petra ziet haar kans schoon en wil hem een knuffel geven. Maar Jaap (die dus volgens Yvon nog nooit bemind is) vindt het wel zo netjes om daar even mee te wachten tot ze weg is.
Bij het eten is hij (de oogschaduw van) Marilyn alweer vergeten en hij grapt: “Ik ben altijd een onwijze opschepper zal ik maar even opscheppen?”

De vader van Steffie over de mannen: “Aan de maat kan het niet liggen.” Maar tijdens het keuzemoment zijn het opeens allemaal kleine ‘mennekes’. Aldus, Yvon.
Harold heeft trillende handjes en vertelt aan Yvon dat hij hoopt dat hij volgende week een dakdekker kan laten komen omdat hij dan een gat in het dak heeft gesprongen.😍
Na het strobaalmoment met Kevin is ze eruit, Kevin kan gaan en Harold is spontaan van zijn trillende handjes af.

Michelle laat haar mannen eens flink spuiten en vertelt dat “Moos” een mannenfobie heeft.
Zeno kan helaas gaan. “Maar”, zegt Michelle, “je moet vooral niet veranderen wie je BENT, blijf wie je BENT, je BENT een supertoffe gast.”

Wim laat de twee overgebleven dames aan zijn distels trekken. Marit voelt het vertrek van Marlies als een nieuwe start en Paula stelt: “Wim gaat geen koning flirt worden”.
(Wij wisten dat al Paula😂)
En hoewel buurjongen Klaas even komt vertellen dat Wim ook slechte eigenschappen heeft, de dames blijven hem aanbiddend aankijken in hun korte broekjes met witte gympies.

Marnix denkt dat het niet ‘langdurig gaat duren’. Hij blijkt wel complimenteus: “Met Janneke is het is gewoon goed, het is niet lief, het is niet spannend het is niet mooi, het is niet geil, het is eigenlijk niks. Maar niks is ook iets.”
Mijn advies voor Janneke: meid ren voor je leven!!

Boer zoekt vrouw-blog: “Dingetjes”

Boer zoekt vrouw-blog: “Dingetjes”

Michelle heeft een vuurtje gestookt. Ze vertelt over haar relaties: “Het was districtief”, (destructief Michelle). Ze kon zichzelf niet meer in de spiegel aankijken.
Het was zegmaar “een dingetje”.
Haar mannen zijn heus ook allemaal weleens gekwetst en Ruud (duidelijk de romanticus van ’t stel) zoekt geen vrouw maar een teamlid.
(en ja, dat zei hij echt😂)

Er heerst een gespannen sfeer op de vleesfokkerij. Marnix is onrustig, zijn gevoel van binnen is nog een drempel.
Willemijn ziet zichzelf wel met haar burnout op de boerderij zitten. Marnix ziet dat niet en stelt:
“Als je gelukkig wilt worden moet je het met jezelf zijn”
“Dat ben ik”
“Die indruk krijg ik niet”
“Die indruk krijg ik de laatste tijd wel”

Jaap is in zijn nopjes. Er is eindelijk leven in huis en hij kan zijn geluk niet op. Hij geniet zelfs van het tandenpoetsen. Normaal wast hij ’s morgens alleen zijn gezicht, nu is het gewoon gezellig!
De dames in Miss Etam-rokken dartelen gezellig om hem heen en hij schuift niks onder stoelen of banken want de dames worden ingewijd in het snijden der bloemen! Nee hoor mensen, met Jaap komt het wel goed!

Steffie heeft het gezellig gemaakt. Met een biertje en blokjes kaas met currysaus. Als ze ’s morgens wakker worden ligt Harold nog te slapen en Steffie quote:
“Die moet ze eige helemaal oplaaie om weer de leukste thuis te zijn vandaag.”
Als Harold smiddags eens een keer uit zijn bed komt zegt hij “oeps!”, maar Steffie vindt dat wel mooi: “Hij laat zich geen wind in de broek jagen”, en ze wil nog graag zijn trekker even testen. Op de trekker laat Harold Steffie zijn knop naar rechts trekken en hij vertelt: “Als je mijn oren ziet klapperen en mijn wangen rood worden, hou er dan maar rekening mee dat er geflirt wordt.”
Nou, Harold is een winnaar!

Ik zie het somber in voor Wim. De dames vinden hem wat matjes.
Ik noem dat sociaal onhandig.
Hij vertelt aan Yvon dat hij het nu nog steeds veel te vroeg vindt om tot actie over te gaan. (maar Wim, ze willen dat je ze in hun zij prikt!) Tijdens het volgende gesprek heb ik bijna mijn afstandsbediening opgegeten:
“Dat is toch raar? Dan is het zoiets van jij kan het zijn, jij kan het zijn, jij kan het zijn.”
(Ik vind vooral dit gesprek raar)
Over het keuzemoment vertelt hij rake woorden: “Het is simpel, ik moet er zo gewoon eentje eruit halen.”
Na het keuzemoment blijkt hij opeens heel daadkrachtig, nadat Marlies weg is trekt hij niet vier, maar drie biertjes open en zegt: “Biertje, proost en weer door”.
En zo is het Wim!

Boer zoekt vrouw-blog: “De logeerweek is begonnen!

Boer zoekt vrouw-blog: “De logeerweek is begonnen!

Jaap legt voor iedere vrouw een roos op bed. Er is nog nooit één vrouw in zijn leven geweest, laat staan drie, maar, “zo ben ik wel” zegt hij.
“Ik heb wat voor je meegenomen”
“Oh, thee”
“Wil je wat drinken?”
“Ja thee”😂
In zijn kas vertelt hij met passie over zijn knoppen.
Jaap zijn logeerweek kan beginnen!

Michelle lacht (hahaha) als ze vertelt dat ‘Indy’ de haan had doodgebeten (hahaha). Ze was er helemaal van over de flos! Ze vindt het maar niks dat de mannen haar niet komen helpen met het het eten maar legt de komkommerschijfjes het liefst op haar eigen manier op de sla.
Zeno is de filosoof van het stel. Hij quote (in sneakersokjes op klompen) “als je vragen hebt moet je ze stellen en dan krijg je antwoord.”

Wim vindt het nog te vroeg om te gaan sjansen. (Ik zou alvast beginnen Wim!!) Uiteraard ook hier een mooie quote van een van de dames: “Uien? Die vind ik niet lekker, dan krijg je zo’n uiensmaak in je bek.”
Wim voelt nog niet of de dames meer willen.. (Wim! Die korte spijkerbroekjes dragen ze niet voor niks!)

Steffie zit midden in het dekseizoen en vertelt haar mannen dat ze foto’s heeft van de baarmoeders maar dat ze ook best even van binnen mogen voelen.
Nou Stef, fisten op je eerste date, ìk heb het ze nog nooit aangeboden!

Marnix begint met de vraag wie de piepers jast. De vleesfokker is daar heel duidelijk in, daar begint hij niet aan.
Met zijn vieren in de kleine keuken worden de piepers gejast, de biefstuk gebakken en de bonen uit een blik in de pan gepleurd.

Heerlijke tv.

Boer zoekt vrouw-blog: “Ongemakkelijk 3.0: de speeddates”

Boer zoekt vrouw-blog: “Ongemakkelijk 3.0: de speeddates”

Jaap stelt zijn vrouwen gerust:
“You never get a second change to a first impression.” Het komt er niet vloeiend uit maar na vrouw acht gaat het prima.
Marjan (niet Marian) vertelt over haar kwetsbaarheid, er is namelijk nog niemand in haar hartje geweest (uhhh…). Ze vindt Jaap nuchter, dapper, moedig en stelt dat dat onzekerheid is. Jaap beaamt.
Als hij als eerste de bebeugelde roodharige krullenbol Gaby kiest kan ze het werkelijk niet geloven (en ik ook niet).

Hoekbank-boerin Michelle krijgt een doosje geluk. Ze moet het wel openmaken want het is spiritueel. Ze vindt het hartstikke leuk, “ik werk ook met energie”, vertelt ze.
Verder blijkt Michelle niet zo kritisch; als je van Babi pangang houdt, op je 30ste nog bij je moeder woont en van stoere dieren houdt is dat genoeg om door te gaan naar volgende week.

Marnix houdt niet van vrouwen met een eigen mening. Wel van vrouwen met koude voeten. Hij krijgt worst en blijkt een echte casanova: “Wat vind je het lekkerste deel van de koe?”
Geeft alle dames een bos bloemen maar wel met de boodschap dat dat eenmalig is.

De mannen van Steffie staan letterlijk en figuurlijk hoog op de ladder. “Nondeju”, zegt ze. “Wat zijn ze allemaal leuk”, en ze zijn ook ècht allemaal gekomen!
Het gaat allemaal wat moeizaam. Jan verklaart: “ik moet nog loskomen”, maar daarop antwoordt Steffie terecht: “we hebben maar vijf minuten”.

Over Wim niets geks te vertellen, ik vind het jammer dat Tjitske met haar rottende sperziebonen in haar stadse moestuintje niet door is naar volgende week.

Boer zoekt vrouw-blog: “De gediskwalificeerde boer”

Boer zoekt vrouw-blog: “De gediskwalificeerde boer”

Boer Wim heeft last van een klein dingetje en vindt vrouwen boven de 35 oude vrouwen.
Boerin Michelle krijgt mannen in kratjes van de lopende band, Jaap moest uit de kas komen (en heeft naar eigen zeggen een vrouw nodig die hem uit de tuin trekt).

Yvon is onbedoeld grappig; Jaap: “Er zijn knappere mensen dan ik”
Yvon: “Dat klopt”.

Maar klap op de vuurpijl is boer Remco die een door de KRO geregelde surprise party kreeg met een feesttent vol geile brievenschrijvers maar daarvan had ‘ie de helft al gehad. Remco heeft er spijt van maar NPO is hier niet van gediend en heeft hem wegens fraude gediskwalificeerd.
Kortom: dit wordt een fantastisch seizoen!
Zonder Remco!

‘Douze points’

‘Douze points’

Het songfestival is natuurlijk net zoiets als het WK voetbal, het levert dezelfde emoties op. Toen Ilse en Waylon als ‘The Common Linnets’ in Kopenhagen 238 punten kregen, klapte ik in mijn handen en gooide mijn tompoes van schrik tegen het plafond.

Ik hoop dat het schrijverskamp van de drie zussen raak heeft geschoten met ‘Lights and shadows’, maar ik heb er niet echt vertrouwen in.

Om muziek gaat het natuurlijk allang niet meer bij het songfestival. Dat hebben we gemerkt toen Stieneke ons vertegenwoordigde met haar ‘Ik Ben Verliefd (Sha La Lie)’. Het absolute dieptepunt in de Nederlande songfestival-historie.

Vind ik.
Een gimmick. Daar gaat het om.

De Scandinaviërs zijn gewoon beter dan wij met hun gouden liedjes. En de Oost-Europeanen verzinnen betere gimmicks dan welk land dan ook, zelfs beter dan De Toppers, die – laten we eerlijk zijn, een gimmick op zich waren.

Wij zijn te nuchter voor de perfecte gimmick. We proberen het wel hoor. Linda Wagenmakers had bijvoorbeeld dansers onder haar jurk, Joan Franka had een indianentooi op haar hoofd, Douwe Bob hield tien seconden stilte en zelfs de veelbesproken scheurjurk van Trijntje, het mocht niet baten.

Maar voor mij maakt het niet uit. Ik ben erbij. Op de bank. Ik luister aandachtig naar Cornald Maas en Jan Smit die ons tot het laatste moment laten geloven dat we nog kans maken.

Want zo hoort het. En zoals we in 1975 leerden:

“Listen to it, maybe it’s a big hit”
Waarheid als een koe!
“Sing ding-ding-dong..”

Kei-leuk jûh

Stap in Abu Dhabi op het vliegtuig en vlieg een paar honderd kilometer in een willekeurige richting. Laat je blinddoeken voordat je het vliegveld verlaat. De kans dat je aan de taal van de taxichauffeur kunt horen in welke deel van het land je terechtgekomen bent, is klein. Maar stap je in Hazerswoude in de auto, dan moet je na drie kwartier rijden soms je wenkbrauwen optrekken omdat je bij de eerste supermarkt de kassière niet kunt verstaan.

Dialecten.
Ik schijn dus -Jûh, wat hebbie dan?- een Leidse tongval te hebben. Met soms een vleugje Rotterdams. -Hebbie dat gezien?- Vind ik lastig om te horen hoor. Ik probeer er vandaag de dag dus een beetje op te letten.
Goed, die kinderen-voor-kinderen-R heb ik. Ik beken. Als ik MaaR zeg dan zeg ik geen maarrr maar MaaR.
Snappie?

Maar spreek ik dan dialect? Want, ieder taalgebruik dat niet tot het standaard Nederlands wordt gerekend, is dialect.
Wie zal het zeggen? Een dialect is een groepstaal – de eigen taal van een groep mensen die allemaal in dezelfde regio wonen.
`Het enige goede dat uit Heusden komt, is de bus naar Wijk en Aalburg’ , zeggen ze in Wijk en Aalburg.

En iets dergelijks wordt in vrijwel elke andere Europese gemeente gezegd over de buren. Hoe vaker er verhuisd wordt, hoe meer de groepen zich met elkaar mengen, des te minder het dialect een kans krijgt.

Laat ik dán zeggen dat ik me wel eens schuldig maak aan spreektaal. Mag dat ook? Of.. plat praten. In de moderne taalwetenschap wordt de term ‘plat’ alleen niet meer gebruikt. Het is ook niet waar dat het absoluut plat is om soms ie te zeggen in plaats van je. Dat valt trouwens eenvoudig te demonstreren: precies dezelfde wisseling tussen je en ie komt ook voor in een deftige en oeroude taal als het Hebreeuws uit de Bijbel. Uit geschriften in die taal kunnen we opmaken dat de oude profeten ook soms ie zeiden en soms je.

Dat wil zeggen dat ik dus net zo spreek als de schrijvers van de Bijbel.
Geldt dat dan ook voor de Haagse Harry’s, de Carnavalvierende Brabo’s en Limburgers, de Amsterdamse Sjonnies, de tukkers uit Twente en de boeren uit Groningen?

Het dialect zal blijven bestaan zolang er mensen zijn die trots zeggen dat ze oorspronkelijk uit Leiden komen.
Al stappen we in de auto richting Brabant of op het vliegtuig naar Abu Dhabi.

Voetbal of mindfulness

Voetbal of mindfulness

Terwijl ik een pak melk op de band zette bij de Jumbo hoorde ik iemand aan het meisje achter de kassa vragen wie er volgens haar Europees Kampioen zou worden. Voordat het meisje haar mond open deed schreeuwde een man in de rij achter mij: “Dat vraag je toch niet aan een vrouw? Vrouwen doen mindfulness  en horen zich niet te bemoeien met voetbal!”

Nu begrijp ik ook niet zoveel van voetbal hoor. Ik zie het eerlijk gezegd als een sport waar spelers met TE veel tatoeages, TE veel salaris TE lang op het veld blijven liggen.
Bovendien vind ik hun vrouwen vaak te dun.

Maar toch, ik ben geen mindfulness-type en heb gewoon een fascinatie voor voetbalminnende mannen.

Voetbalpoëzie
Mannen die over voetbal praten in voetbaltermen, ik zie het als poëzie; je hoeft het niet te begrijpen om het te waarderen.

Daarom kijk ik met veel plezier (mee) naar programma’s waarin mannen over voetbal praten en vond ik het Genieten met een hoofdletter toen Maxim Hartman tijdens NOS Studio France, Rafael van der Vaart aan de tand voelde over het feit dat hij ‘wel eens’ een  frikandelletje eet.

Hoe vervolgens de mannen bij Voetbal Inside daar smakelijk om lachen maar er tussen de regels door toch gezegd wordt dat Rafael inderdaad een taak heeft als profvoetballer en een frikandelletje dus éigenlijk niet kan.
Des te leuker om te lezen dat de verkoop van frikandellen met 12% is gestegen.

Kortom: of het nu propaganda is, of niet: als wij vrouwen voetbalpraat niet kunnen waarderen, dan moeten we inderdaad niet naast de mannen blijven zitten en toch maar iets met mindfulness gaan doen.

Opgegeven

Ik heb de afgelopen jaren vaak goede voornemens gehad. Helaas bleek steeds dat het opvolgen ervan problematisch werd, laat staan het uitvoeren. Dus nee, geen goede voornemens voor mij dit jaar. Ik kan wel mijn intentie uitdrukken om met enige regelmaat een blog te posten. De regelmaat hiervan hangt af van hoe het met me gaat. En dat is momenteel niet zo goed dus ik ben er nog niet helemaal uit.

Ik ben opgegeven. Volgens de wetenschap duren de symptomen zeven jaar. Het is moeilijk, maar ik moet ermee dealen.

Hoe kan ik nu nog leuke blogs schrijven? Blogs met ongezouten commentaar op de wereld? Waar moet ik het nu nog over hebben? De mensheid wil een cynische Sam lezen. De Sam die anderen bekritiseert, die met een knipoog valt over dingen die niet belangrijk zijn.

Maar nu; Een ´aandoening´. Ik heb er weleens eerder mee gekampt maar ik dacht dat ik resistent was. Ik heb lang geprobeerd om de symptomen te negeren. Maar ik kreeg er steeds meer last van.

De symptomen; ernstige transpiratie, verstoord hartritme, slaapproblemen, verlies aan eetlust, concentratieproblemen, angstaanvallen, paniekaanvallen en darmirritaties. Het leek aanvankelijk op een heftige -maar te verwaarlozen voedselvergiftiging maar het is dus erger. Serious shit zegmaar.

Mijn neurotransmitters zijn compleet in de war. En het ergste is; er zijn geen medicijnen voor.

Oxytocine, norepinefrine, dopamine en fenylethylamine hebben vrij spel gekregen in mijn lijf.
Deze moleculen zorgen er ook nog eens voor dat ik me anders ga gedragen.
Maar na verloop van tijd schijnt het over te gaan. Dan gaat mijn lichaam zelf het effect van al deze stoffen neutraliseren.

Maar het echte werk, die ‘acute’ fase waarin ik nu verkeer duurt veel korter. Een paar maanden, op z’n hoogst zeven jaar. Gewoonlijk lang genoeg om belangrijke beslissingen te nemen die een weg terug afsluiten, ook als het effect van deze ziekte voorbij is.Want meestal is het dan te laat.

Opgegeven…
Verloren…
Verliefd..!

Nuchtere troonrede

Prins pils blijft nuchter

“We moeten wel nuchter bijven”

Een zin uit de derde troonrede van onze Willem.
Ik ben nooit zo bezig met de troonrede, maar “we moeten nuchter blijven” vind ik toch een opmerkelijke uitspraak.

Opmerkelijk om dat uit de mond te horen van iemand die een jacquet draagt met een draaginsigne ‘Ridder Militaire Willems-Orde’. En iemand die uit een Gouden Koets stapt en vervolgens een troonrede voorleest aan een zaal met mensen die hoeden dragen en vervolgens het (nuchtere) volk toezwaait vanaf een balkon (en zijn huis voor 60 miljoen laat verbouwen).

Het is natuurlijk geen nieuws dat de troonrede aan elkaar hangt van clichés in beeldend taalgebruik, bedekt onder een mantel van vaagheid.

 “Tegengaan van klimaatverandering en verduurzaming van de economie zijn grote, overkoepelende thema’s. De gevolgen voor toekomstige generaties zijn heel direct en concreet.”

Wat?

Geen mooie metaforen, geen grappen en geen glanzende zinnen.
Wel een glanzende koets! Maar volgend jaar niet meer. Het is de laatste keer voor een grote renovatie van de Gouden Koets dat Koning Willem Alexander met zijn vrouw koningin Maxima in deze koets naar de Ridderzaal is gereden. Volgend jaar zal het koningspaar de Glazen Koets gebruiken. Ze moeten natuurlijk wel nuchter blijven.

Maxima in een handbeschilderde zijden organza japon, versierd met verschillende kraalsoorten met verschillende borduurtechnieken die is geïnspireerd op de Japanse kamer in Paleis Huis ten Bosch doet niets af aan het nieuws, wat natuurlijk slecht is.
Behalve voor de toekomstige vaders (die krijgen langer bevallingsverlof) en wij moeders kunnen weer aan de slag want de kinderopvangtoeslag gaat omhoog.

Leden van de Staten-Generaal,

De ongewassen bejaarden die hoort u niet, die zitten op Prinsjesdag met oranje vlaggetjes in hun vieze handen naar de Gouden Koets te zwaaien. U mag zich gesteund weten door het besef dat velen u wijsheid toewensen en met mij om kracht en Gods zegen voor u bidden.

Maar wel nuchter!