Businessplan op een bierviltje

Dat het bierviltje bedoeld is tegen kringen in het tafelblad is natuurlijk een hardnekkige misvatting. Wat ook een misvatting is, is dat er op een bierviltje alleen maar logo´s van Heineken en Amstel staan. De achterkant van het bierviltje, dáár gaat het om!
Want daar staat meestal niks. Een heel leeg vlak, waar de meest waardevolle informatie op gekrabbeld kan worden.

Er wordt gezegd: “Een (business)plan moet zo simpel zijn dat het op een bierviltje past want de beste ideeën ontstaan met een biertje in de hand.”

In de kroeg, onder het genot van een drankje kun je heel ´gemakkelijk´ netwerken. Maar dan heb je natuurlijk niet altijd je visitekaartjes mee. Gevolg: de volgende dag ben je de naam van degene met wie je gesproken hebt vergeten. Bierviltjes zijn een geniale oplossing, maar sinds kort zijn ze vaak aan beide kanten bedrukt. En daarom hebben wij onze eigen MPN-bierviltjes! Met natuurlijk een mooie MPN-voorkant, en een héle lege achterkant!

Zo kunnen wij jou tijdens onze netwerkborrel op weg helpen door de eerste vraag op ons eigen viltje te schrijven: “Waarom moet ik jou morgen bellen?”
Maar het is natuurlijk aan jou. Je mag er ook gewoon je biertje op zetten. Of hem mee naar huis nemen.

Kom jij ook borrelen?
www.meerpuurnetwerken.nl

Dodenherdenking

Ieder jaar op 4 mei herdenken wij alle (Nederlandse) slachtoffers die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen.

Het totaal aantal Nederlanders dat in 1940 – 1945 als gevolg van oorlog, bezetting en vervolging is omgekomen ligt tussen de 225.000 en 250.000. Dat is 2,7% van de bevolking destijds. Nederland telt in die jaren 9 miljoen inwoners. (bron)

En moeten we die mensen blijven herdenken?
De meningen zijn (uiteraard) verdeeld.

De één vindt dat we eerbied moeten hebben voor de slachtoffers, anderen vinden het geldverspilling. De herdenking op de Waaldorpervlakte en de Dam kosten een vermogen en dit geld zou beter gebruikt kunnen worden voor andere dingen. Christa Noëlla deed er nog een schepje bovenop met een bericht op Facebook waarin zij aangaf niet langer stil te staan bij dodenherdenking.

Ze postte een foto waar ze zelf opstaat. In haar handen een blaadje met ‘Geen 4 mei voor mij.’ De foto zorgde ervoor dat #geen4meivoormij én #wel4meivoormij trending topic werd op Twitter.

Wat een discussie weer.

Toegegeven: de groep mensen die deze offers heeft gebracht wordt steeds kleiner. Onze generatie heeft geen reden om Duitsers te haten. Is het bericht van Christa een volgende discussie zoals we die kennen rondom Zwarte Piet of is het een gebrek aan historisch besef?

Als kind vond ik dodenherdenking heel indrukwekkend. Vooral de oorverdovende stilte. Mij werd geleerd om stil te zijn. De TV ging aan en ik durfde twee minuten lang bijna geen adem te halen. Daarna keken we naar Anne Frank.

Hoewel ik het allemaal heel indrukwekkend vond, ik begreep er niet veel van en het leek me zelfs hartstikke leuk om met mijn familie in zo’n achterhuis te wonen.

En we beseffen met zijn allen heel goed dat er in de wereld nog veel oorlog is en dat er in Syrië al -ik meen- 300.000 mensen omgekomen zijn. Vrede en vrijheid zijn niet vanzelfsprekend. Maar of er vrede is of niet, of je fiets is gestolen door een Duitser of niet; het heeft geen zin om #geen4meivoormij OF #wel4meivoormij te Twitteren.

Hang je vlag halfstok, of doe het niet. Maar laten we stoppen met discussiëren.
Het heeft geen zin.

Heftig tintje grijs bij Oranje

Sinds Máxima onze koningin is staan  haar outfits nog meer in de belangstelling dan voorheen en ze wordt (met recht) een internationaal stijlicoon genoemd. Zelfs internationale modecritici zijn enthousiast over haar creaties.

Tot vorige week.

Ons koningspaar was twee dagen op bezoek in Beieren, Duitsland om de banden aan te halen. Vervolgens grote ophef, want onze oosterburen vonden de borduursels op de mantel van onze Máxima verdacht veel op een hakenkruis lijken.

Jetzt geht’s los!

Ik ben sowieso benieuwd hoe zo’n aankleed-tafereeltje er daar aan toe gaat. Het is vast heel gemütlich allemaal. Ik stel me zo voor dat de ontwerper de jas over de schouders van onze koningin drapeert en dat ze zichzelf nog even in de spiegel bewondert waarna de koning zegt dat ze er natuurlijk fantastisch uitziet.

Ontwerper Claes Iversen reageerde op de Duitse verbazing en vertelde dat hij slechts een “klassiek geometrisch ornament” wilde maken. De vermeende hakenkruizen waren gemaakt van schroeven, bouten en inbussleutels.
Ach So! Nou, dat vind ik hartstikke schön bedacht van Iversen.

Wat koningin Máxima zelf vindt van alle ontstane ophef rond haar grijze jas, blijft onduidelijk. De Rijksvoorlichtingsdienst wil niet reageren.

En ach, gelijk hebben ze. Ik denk dat noch Claes, noch Máxima kwaad in de zin had met de mantel.
Maar dat is slechts mijn Fingerspitzengefühl.

Vrolijk pasen

Pasen staat voor de deur. Voor gelovigen een belangrijk feest, voor de rest gewoon een vreetfestijn.

Ik denk bij Pasen aan paaseieren en geel crêpepapier. Niet echt heel voor de hand liggend maar dat is nou eenmaal het eerste wat in me opkomt.

Misschien komt dat doordat ik uit een ongelovig nest kom. Bij ons thuis ging niemand naar de hel maar ook niet naar de hemel. Geen hel, geen verdoemenis en niet naar de kerk. Wel had ik soms zondagse kleding, en ik begrijp tot op de dag van vandaag nog steeds niet waar dat nou eigenlijk goed voor was.

Ik had in de straat een vriendinnetje ´van de strenge kerk´, zoals wij dat noemden. Altijd een rok aan en ze hadden geen televisie. En hoe graag ik ook televisie keek, ik vond het reuze interessant om daar thuis te komen. Het rook daar in huis zelfs een beetje gelovig.

Op zondag mocht ik daar niet aanbellen van mijn moeder want ik moest rekening houden met hun geloof. Dan liepen mijn zus en ik soms langs hun huis en gluurden we nieuwsgierig naar binnen om een glimp op te vangen van wat zich daarbinnen afspeelde.
We zijn er nooit achter gekomen.

Maar nu lijkt Pasen een feestdag voor eieren, afbakbroodjes en chocolade geworden.

Ofwel: De Verlosser is ingeruild voor de Paashaas.
Goed; ik wens jullie een gezegend Paasfeest, of dat nou in het huis van God is, of in de IKEA.

Wil je er zegels bij?

Lekker ouderwets sparen met zegeltjes of bonnen, wij Nederlanders zijn er ondanks de opkomst van het digitale tijdperk nog steeds dol op.

We staan bekend om onze spaarzaamheid. Er is dan ook een grote hoeveelheid spaarsystemen waar we uit kunnen kiezen, zoals Airmiles en DE-spaarpunten, kooppunten van de PLUS-supermarkten, Rocks, en de bonuskaart van de Albert Heijn. Ook kunnen we sparen voor een dag je uit, bloempotten, perkplantjes en – wie heeft ze niet, de moestuintjes van de Albert Heijn.

Het doet iets met ons, dat sparen. We krijgen immers gouden bergen.
Althans, dat wordt ons keer op keer beloofd bij zo’n kakelverse spaarkaart. En die gouden berg komt bij ieder beplakt vakje weer een stukje dichterbij.

Ik ben er niet zo goed in, in zegels sparen. Ik heb het wel geprobeerd hoor. Binnen de kortste keren had ik 63 halfvolle spaarkaarten en twee bonnetjes met stempels van de momenten waarop de spaarkaart niet bij me had. In de keukenla lagen dan wat verdwaalde zegels van een actie die niet meer bestond. Of zegels van een winkel uit Appelscha of Nederhemert waar ik ooit een keer doorheen was gereden.

Dus ik ben ermee gestopt. Soms geef ik ze aan iemand die achter me in de rij staat, die dan verheugd kijkt naar de extra zegels waarmee ze sneller dan gedacht bij de gouden berg is. En dan voelt het ook minder als verraad aan de zegels, die anders toch maar in mijn portemonnee zitten te wachten om opgeplakt te worden.

Maar ik spaar wel Rocks. Ja echt. Bij iedere tankbeurt geef ik het pasje en na een paar tankbeurten heb ik dan vijf euro bij elkaar gespaard. Die kan ik dan besteden bij bol.com. Maar dat wil ik niet. Want ik kan hiervoor ook gratis mijn auto wassen. Mét zo’n wax-uitbreiding. En daar gaat mijn auto van glimmen joh!

Ik denk dat er heel veel mensen zijn wiens moeder een trommeltje met DE-zegels had. Netjes uitgeknipt, of uitgescheurd op een hoopje.
Ja, ook de mijne. Ik zie het nog voor me: mijn moeder die het koffieblik aanvulde en daarna de DE-zegel van het pak afknipte.
In de la was er een speciaal vakje waar al die zegels inlagen. Zo eens in de twee jaar kwamen al die zegels op tafel en dan gingen we tellen. Ik herinner me nog dat ik dat best spannend vond.

Het spaarprogramma van de thee- en koffieproducent bestaat al sinds 1924 en is het oudste, nog actieve spaarsysteem van Nederland. Ook anno 2016 wordt er in ons land nog flink geknipt en gespaard. En gelukkig maar dat Blokker een herstart heeft gemaakt want inmiddels heeft Douwe Egberts alle winkels gesloten en kunnen we de waardepunten alleen nog inleveren bij Blokker.

Ritzo ten Cate maakte een rekensommetje over het sparen van DE punten. Hij berekende dat je voor een Bosch Espressomachine 133.900 punten nodig hebt, ofwel 7.000 pakken Senseo.

“Die wat spaart, die wat heeft”, vertelt een gedachte uit de literatuur uit de zestiende eeuw.
Mooie gedachte.
Maar mam, stop maar met die DE-punten, pas na 240.000 koppen koffie heb je een koffiezetapparaat bij elkaar gespaard!

Herinneringen bewaren

Er zijn veel mensen die op het randje van een depressie balanceren op het moment dat ze afstand moeten doen van spullen. Ik begrijp dat niet. Als ik iets niet meer gebruik gooi ik het zonder pardon weg. Hup! Weg ermee. Niks emotioneel gebazel over een shirtje dat ik aanhad tijdens mijn eerste tongzoen.

Nee, het verzamelen van allerhande ellende is aan mij niet besteed.
Bij iedere verhuizing had ik een potje met melktanden in mijn hand dat mijn moeder zorgvuldig voor me bewaarde. Emotie? Welnee. Geen trip down memoryHerinnlane bij het zien van mijn melktanden. Ik vind het eerder onsmakelijk.

Voor mijn meisjes heb ik twee kisten voor melktandjes, rompertjes, knutsels, tekeningen en ondergehuilde beertjes met opgedroogd snot. En als ze dan het huis uit gaan krijgen ze die nostalgische troep meteen mee.
Ook tekeningen gooi ik weg. Iedere tekening krijgt een eerlijke beoordeling en daarna gaan ze -een exclusief exemplaar daar gelaten-, zonder emotie de prullenbak in.

Siebert is ook zo´n verhaal. Siebert was mijn witte zeehond. Siebert heeft me door veel ellende heen geholpen door altijd mijn snot en tranen te accepteren. Maar Siebert kwam nooit eens met een goeie tip en daarnaast veeg ik mijn snot en tranen nu liever af aan een man.

Dus nee, herinneringen hoeven van mij niet bewaard. Althans, niet tastbaar. Ik bewaar ze in mijn hoofd. Daar waar ik er altijd bij kan, als ik het wil.
En dan liggen ze ook nooit in de weg.

Sokken, het mysterie

Gezien het feit dat wij twee voeten hebben, kopen wij onze sokken in paren. Vervolgens dragen we aan iedere voet een sok. Ze gaan samen in de wasmand, wasmachine en ze worden samen gedroogd en gebundeld in het sokkenmandje gelegd.

Althans. Bij sommige mensen.
Bij mij werkt dat dus niet zo. Bij mij verdwijnen sokken. Spoorloos. Onvindbaar en waar dat precies misgaat? Tjsa, dat is dus dat mysterie.

Want, wat blijkt: de kwijtgeraakte sokken liggen niet in de wasmand, niet achter de wasmachine, niet in het sokkenmandje, noch onder een kast.

We moeten hier niet te makkelijk over denken. Het levert lastige vraagstukken op. Ze laten zich gewoon niet vinden, die sokken. Er zijn nog wel eens momenten dat ik mijn best wil doen voor de eenzame sok, om zijn sokkenmaatje te vinden. Dan komt er een periode aan dat ik een stapeltje met eenzame sokken laat liggen. Want, je zou denken dan komt er bij de volgende wasbeurt vanzelf een stapeltje sokkenmaatjes tevoorschijn. Maar dat gebeurt nooit. En dan gooi ik de eenzame rakkers maar weer in het sokkenmandje. Het is een terugkerend probleem. Een probleem uit luxe, dat wel, maar daarom niet minder onoplosbaar.

Maar als je je verplaatst, in het gevoel van de eenzame sok, dan is hij er veel blijer mee als hij gedragen word. Echt hoor, leer mij eenzame sokken kennen!
Eenzame sokken eindigen op een hoopje, in de hoek van het sokkenmandje. Te wachten, tot een andere, -er wel een beetje op lijkende, maar ook eenzame- sok het begeeft, zodat ze opnieuw samengesteld toch nog aan een tweede leven kunnen beginnen.

Dus nee, ik kan het mysterie niet oplossen. Het is gewoon allemaal niet zo simpel als het lijkt. Voor mensen zoals wij. Leuke quote kwam ik laatst tegen op internet: `life is too short to wear matching socks´. Laten we ons daar maar aan vasthouden.

Dan hoeven we ons nooit meer te schamen voor onze not matching feet.

Wij houden van oranje

Wij Nederlanders, wij zijn een nuchter volk. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg; dat werk. Massahysterie is ons vreemd.

Wij zijn zo´n nuchter volkje: wij gaan écht niet met driekwart van de Nederlanders (11,2 miljoen) een troonswisseling van 5 miljoen euro volgen met oranje tompoezen op tafel.

Wij lopen niet massaal in oranje, wij hangen geen vlag uit op de verjaardagen van leden van het koningshuis. Wij kopen geen Kroningstaarten, Kroningsburgers, Koningsblend koffie, Koningssoesjes, Koningsbollen, Koningssoep, Koningsdonuts, Oranje hagel, Oranje vla, Oranje raketten, Kroningstoetjes, Kroningslimonade, Koningstulpen, Koningsrozen, Koningsservetten, Oranje Boven pudding, Oranje zoenen, Oranje koeken, Koningskronen, Oranje boa’s, Oranje confettiwerpers, Koningswafels, Oranje plaknagels, Oranje plakwimpers, Vorstelijk Voorgegaarde Gehaktballetjes of Maxima tuinkabouters. Nee, doe maar gewoon, dan doen we al gek genoeg.

Niets is minder waar natuurlijk. Het Oranje wij heeft namelijk een ongekende massaliteit. Dit ‘wij’ is ondanks de wat meer moderne inkleding, een oud, traditioneel gebeuren. Het komt voort uit de ervaring dat mensen met elkaar verbonden willen worden.

Maar dat chauvinisme van ons, staat volgens mij garant voor cultuurbehoud. En er is natuurlijk helemaal niks mis mee als je trots bent op je cultuur, je taal, je land en dat ook uit wilt dragen.
Luidruchtig? Wij? Welnee, we zijn levensgenieters! Losbandig? Noem het vooruitstrevend. En direct, wij?! Joviaal zul je bedoelen! En dan onze haute cuisine. Wat wij Nederlanders allemaal niet kunnen met een aardappel! Andijviestamppot, wortelstamppot, spinaziestamppot. Preistamppot, erwtenstamppot en slastamppot. Daar kunnen ze over heel de wereld nog wat van leren.

Wij hebben molens, grachten, fietsen, Vincent van Gogh, Wiet, het homohuwelijk en de euthanasiewet. Maar ook hebben wij de Toppers in concert, sjoelen. Koektrommels, frikadellen, klaverjassen, swaffelen is een woord en hoewel we gierig en ongastvrij zijn: wij Hollanders hebben potverdorie wel een stuk zee drooggelegd!

En nuchter of niet: Wij Nederlanders hebben gisteren bewezen niet zozeer verdeeld te zijn in monarchisten en republikeinen, maar vooral aanhangers van Oranje te zijn.

Netwerken is investeren

Netwerkborrel:
Mooie locatie. Een leuke groep mensen. Ondernemers. Een bouwkundige, een verzorgende, een fotograaf, een personal trainer en een investeerder. Tijdens de MPN borrel kwamen ook gisteren weer zeer verschillende ondernemers bij elkaar.

Pascal Kramer heeft om te netwerken, volgens mij, de meest perfecte openingszin die je maar kunt bedenken:

“Ik ben investeerder”.

Zijn openingszin zorgde ervoor dat ogen verder open gingen. Jasjes werden rechtgetrokken. Vrouwen deden hun schouders iets rechter. Mannen zag ik soms slikken.

Kortom: fully attention!

Volgens Wikipedia is een elevator pitch:  “een presentatiewijze van een idee voor product, service of project, van 30 seconden tot 2 minuten”. Dat is de tijd die een lift nodig heeft om van de onderste naar de bovenste verdieping te gaan.  Die term werd in eerste instantie gebruikt voor ondernemers die een idee proberen op te werpen om financiering los te krijgen. Tegenwoordig wordt de term veel gebruikt voor het netwerken, waarbij het gaat om snel duidelijk te maken wat je voor anderen kunt betekenen.

En waar Pascal gelooft- en dus investeert in ondernemers die een idee hebben; Wij geloven- en investeren al onze tijd in contacten. In ons groeiende netwerk.
In MPN. En het werkt! Investeren werkt: Netwerken werkt!
www.meerpuurnetwerken.nl

It giet oan!

De schaatsen blijven in het vet, strooizout kan in de opslag voor volgend jaar, ontluikende sneeuwklokjes en narcissen en de vogels fluiten alsof het al bijna mei is.

Afgelopen weekend maakten de wolken plaats voor een strakblauw, heldere lucht. Ja mensen, de lente is in aantocht. De dagen waarbij we met samengeknepen ogen door de felle zon naar buiten gaan, ze komen er aan.

Alsof de wereld ontwaakt.
Maart roert echt zijn staart!

Nu nog hopen dat april niet doet wat hij wil, maar het afgelopen weekend stemt mij alvast positief. Ik genoot met volle teugen van mijn cappuccino, in de hartverwarmende lentezon die ik in een klein streepje, in het hoekje van mijn balkon precies op kon vangen.

De zon heeft zich van zijn beste kant laten zien. En daarmee lijkt de weg vrij voor de lente die staat te trappelen om zich over het hele land te verspreiden.

Maar mijn moeder zegt: “Ja meid, groeit in februari het gras, met Pasen een dikke jas”. 
Nu slaat mijn moeder wat betreft het weer de plank niet vaak mis dus oké oké, ik juich nog niet te vroeg.

Want voor je ´t weet moet de witte wijn terug in de koelkast en zitten we weer massaal met glühwein in ons hand It giet oan! te schreeuwen.