Zus

Vroeger vond ik haar stom. Echt heel stom. Ze deed stomme dingen en wilde niet met me spelen. Ze had mooi lang haar en ik had stekels. (bedankt mam!) Haar kamer was groot en de mijne klein. Ze had stoere dingen en ik wilde ook stoere dingen. Ze had make-up en parfum: LouLou van Cacharel.
Ik wilde ook LouLou van Cacharel.
Ik wilde ook een roze bodywarmer met zo´n legergroene streep.
Die kreeg ik ook, uiteindelijk.
Omdat zij hem zelf niet meer droeg.

Toen ik 16 was reed zij al auto. Opeens vond ik haar niet meer stom, maar réte-stoer.

We hebben dezelfde contouren. Onze monden zijn bijna identiek. Allebei dezelfde groene ogen. Allebei klein. (zij kleiner!) Als we afvallen vallen we op dezelfde plaats af. (tieten!) Als we aankomen komen we op dezelfde plaats aan. (buik!)
We moeten lachen om dezelfde dingen. (geen commentaar!) We hebben dezelfde interesses (smartphone, twitter en wijn!).
We houden van eten (veel eten!) we zijn allebei ondernemend. (druk!)

Alle ruzies zijn uitgesproken. Geen onvertogen woord meer over haar dagboek (dat ik stiekem las) mijn eerste auto (die ik zelf betaalde) de kaasschaaf (die zij naar mijn hoofd gooide) en haar vriendje (die nu mijn zwager is).
En hoewel dit blog allesbehalve informatief is mag ´ie toch gepost worden.
Als eerbetoon aan mijn zus!

Jarig in 2011

Ik ben van 1980. Het jaar dat koningin Juliana afstand van de troon deed, het jaar dat teletekst uitgevonden werd, Joop Zoetemelk de Tour de France won. Het jaar van ABBA met ‘The winner takes it al’. Het jaar dat de gele postits werden uitgevonden.
En dat allemaal 31 jaar geleden.

Maar het heeft iets saais. Dat 31. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet zo iemand die het erg vind om ouder te worden. Ik kan ook helemaal niks met mensen die opmerkingen maken als: “Het is de leeftijd hé?!”, “Ouderom komt met gebreken”, “Ik ben ook de jongste niet meer” en “Op mijn leeftijd …”.
(Daarnaast ken ik mensen van 50 die vitaler en jonger zijn dan de gemiddelde bierdrinkende, cokesnuivende, onveilige-sex-hebbende 18 jarige.
Goed, dat terzijde).

Maar 31! Kom op zeg! Wat ís dat voor nietszeggende leeftijd! En kom nou niet aan met “Je bent zo oud als je je voelt” want dat is natuurlijk absolute bullshit. “Overal is een leeftijd voor” kan ik me dan beter in vinden.

Eenentwintig: je zit je op je top. Geweldige leeftijd. Men feliciteert je uitbundiger dan ooit. Want o o o wat een fijne leeftijd.
Vijfentwintig: men vergeeft je je onacceptabele, puberale gedrag nog. Als je een keer dronken uit de kroeg rolt vindt niemand dat echt hueel gek.
Zevenentwintig. Je valt nog onder het mom van: “Ja… Je bent nog jong hé?” Maar dan: achtentwintig, een breekpuntje. Je moet opeens gaan nadenken.
En vanaf je achtentwintigste ben je dan twee jaar lang onderweg om dertig te worden. Twee jaar lang de tijd om volwassen te worden, of enigszins volwassen verstand te ontwikkelen. En ai, daar is ´ie dan: ik mis dat stukje volwassen verstand dus. Typisch gevalletje -oorzaak-gevolg-situatie-ik denk nooit na voordat ik stomme dingen zeg.

Zucht, ja ik weet het: het had zo vaak minder gecompliceerd kunnen aflopen. Maarja! Who fucking cares?
Dus ik geef het op. En nee mensjes, hou op over een quarterlifetimecrisis, da´s ander verhaal.
Ander blog.

Vandaag word ik 31. How boring is that?!
Nogmaals: ik vind het niet erg om ouder te worden maar je moet het toch met me eens zijn dat 31 wel een beetje peper en zout leeftijd is. Je hoort in principe nergens meer bij.

Ik ben een echte dertiger die zich twintig voelt en een veertigere wil zijn.
Hieperdepiep! (zei iemand die op de jaren vooruitliep)
Hoera.

Lente

Mensen die mij kennen weten dat ik een écht zomermens ben. De hele winter zeik ik over het weer. Ik heb het koud, ik word niet warm, ik heb het koud, ik functioneer niet, ik heb het koud, ik ben nukkig en ik heb het koud.
In februari is het op zijn top. Dan ben ik er goed klaar mee.
Het is vooral de lente. Echt, maak me GEK! En dan heb ik het nog niet eens over die overweldigende hartverwarmende, lentezon, nee juist die eerste middagjes dat je, als je heel veel geluk hebt, op een driehoekje in je achtertuin een streepje zon zonder wind kunt opvangen.

Dat geeft mij toch wel het ultieme lentegevoel. Dat ‘het komt, het KOMT!! gevoel’.
En als ‘ie er eenmaal is, de lente, dan volop genieten van de bloemen die gaan bloeien, de parken die tot leven komen, de kinderen die weer gaan steppen en als je me helemaal gek wilt krijgen: wijn op het terras! (wijn op het terras, ik val in herhaling, maar dit is mijn blog dus ik gooi hem er nog een keer in: MAAK ME GÉK!!!!!!)
Vogeltjes (en bouwvakkers) gaan fluiten, ik lust opeens geen lamsvlees meer en het gras lijkt groener, zelfs in je eigen tuin.
Je moet wel echt een ijskonijn van beton zijn wil je het ‘Het Is Lentegevoel’ niet kennen.
Mijn energievoorraad verdrievoudigt gewoon in de lente.

Voorjaarsmoeheid? AsJeBelieft zeg! De de hoeveelheid serotonine en dopamine in mijn bloed stijgt binnen een mum van tijd tot een kookpunt. Als het lente is krijg ik zin in dingen waar ik geen zin in heb.

En bij het idee dat het er aankomt krijg ik kriebels in mijn buik. Een brok in mijn keel. Tranen in mijn ogen. Ik neem weer afscheid van mijn aardappelstamper, de dop gaat op de rode wijn want: rosé. De winterblues maakt plaats voor dingen die écht belangrijk zijn.

Want in de lente is in principe niks belangrijk.

Afzeiken

Androidgebruikers zeiken massaal op iPhonegebruikers, “Echt, niks zo orgastisch als het vingeren van een iPhone”. Iphonegebruikers zeiken op de Blackberrygebruikers, Nikonaanhangers zeiken op mensen die een Canon kopen. Microsoftfans trekken hun wenkbrauwen omhoog en gaan bijna over hun nek als ze producten van Apple zien.

Allemaal één grote afzeikcultuur. Mensen! Asjeblieft! Er bestaat toch geen inhoud zonder vorm?! Ik vind het potsierlijk en negatief vertoon.

Mensen die websites bouwen met een contentmanagmentsysteem als WordPress vinden Joomla waardeloos, Bodycombat-instructors zeiken op de manier hoe ClubBattle-instructors hun bewegingen doen “Zij stoten niet, zij scheppen”.

Echt, who gives a fuck! Wat maakt het uit of iemand surft via Safari, Chrome of Explorer. Of zijn muziek binnenhaalt via iTunes. Waarom zou je er wakker van liggen als iemand zijn workout op een andere manier doet? Blijf bij je ambacht maar zeik niet op die van elkaar!

Blijf vooral bij je eigen ‘ding’! Want jouw ding is goed. Wees gelukkig met je Apple, blijf Microsoftfan, maak mooie websites in WordPress, geniet van je Bodycombat-lessen en doe dat met passie! Want dat maakt gelukkig. Denk na over je superioriteitsgevoel wanneer je zeikt op de ander. Wat zegt dat over jouw ambacht? Of heb je eigenlijk niets om je superieur over te voelen?