Terwijl ik een pak melk op de band zette bij de Jumbo hoorde ik iemand aan het meisje achter de kassa vragen wie er volgens haar Europees Kampioen zou worden. Voordat het meisje haar mond open deed schreeuwde een man in de rij achter mij: “Dat vraag je toch niet aan een vrouw? Vrouwen doen mindfulness  en horen zich niet te bemoeien met voetbal!”

Nu begrijp ik ook niet zoveel van voetbal hoor. Ik zie het eerlijk gezegd als een sport waar spelers met TE veel tatoeages, TE veel salaris TE lang op het veld blijven liggen.
Bovendien vind ik hun vrouwen vaak te dun.

Maar toch, ik ben geen mindfulness-type en heb gewoon een fascinatie voor voetbalminnende mannen.

Voetbalpoëzie
Mannen die over voetbal praten in voetbaltermen, ik zie het als poëzie; je hoeft het niet te begrijpen om het te waarderen.

Daarom kijk ik met veel plezier (mee) naar programma’s waarin mannen over voetbal praten en vond ik het Genieten met een hoofdletter toen Maxim Hartman tijdens NOS Studio France, Rafael van der Vaart aan de tand voelde over het feit dat hij ‘wel eens’ een  frikandelletje eet.

Hoe vervolgens de mannen bij Voetbal Inside daar smakelijk om lachen maar er tussen de regels door toch gezegd wordt dat Rafael inderdaad een taak heeft als profvoetballer en een frikandelletje dus éigenlijk niet kan.
Des te leuker om te lezen dat de verkoop van frikandellen met 12% is gestegen.

Kortom: of het nu propaganda is, of niet: als wij vrouwen voetbalpraat niet kunnen waarderen, dan moeten we inderdaad niet naast de mannen blijven zitten en toch maar iets met mindfulness gaan doen.

44.660 Comments